கிடாத்தி என்பது எழுத்தாளர் பாலஜோதி ராமச்சந்திரன் அவர்களால் எழுதப்பட்ட, 225 பக்கங்கள் கொண்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நாவல். பெண்ணிய சிந்தனையையும், சமூகத்தின் மறைக்கப்பட்ட வலிகளையும் மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நாவல், வாசகர்களை ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை சிந்திக்க வைக்கும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது.

இந்த நாவலின் மையத்தில் மூன்று இளம்பெண்களின் வாழ்க்கை அமைந்துள்ளது. அவர்களில் ஒருவர் திருநங்கை, மற்றொருவர் பேச்சுக் குறைபாடு கொண்டவர், இன்னொருவர் மிகுந்த ஏழ்மையான குடும்பச் சூழலில் வாழ்பவர். மூவரும் வெவ்வேறு பின்னணியிலிருந்து வந்திருந்தாலும், அவர்களது வாழ்க்கை அனுபவங்கள் ஒரு பொதுவான வலியில் இணைகின்றன—அது பாலியல் வன்கொடுமை. இந்த ஒரு புள்ளியில் மூன்று வாழ்க்கைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைவது, கதைக்கு ஒரு ஆழமான சமூகப் பார்வையை அளிக்கிறது.

இந்தக் கதையின் சொல்லியாக சுடரி என்ற கதாபாத்திரம் வருவது மிகவும் சிறப்பான அம்சமாக அமைந்துள்ளது. சுடரியின் பார்வையில்தான் முழுக் கதையும் விரிகிறது. குறிப்பாக சுடரியின் தாத்தாவைப் பற்றிய பகுதிகள் மிகவும் சுவாரஸ்யமாகவும், கதையின் ஓட்டத்தை மேலும் உயிர்ப்புடன் கொண்டு செல்லக்கூடியதாகவும் அமைந்துள்ளன. சுடரி ஒரு சாதாரண கதாபாத்திரமாக மட்டும் இல்லாமல், வாசகர்களை கதைக்குள் அழைத்துச் செல்லும் ஒரு பாலமாக செயல்படுகிறார்.

எழுத்தாளர் இந்த நாவலில் கதாபாத்திரங்களுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் அளிக்காமல், வாசகர்களுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட பங்கை வழங்கியிருப்பது பாராட்டத்தக்கது. பல இடங்களில் விஷயங்கள் நேரடியாகச் சொல்லப்படாமல், வாசகர்களே சிந்தித்து, சில சம்பவங்களின் பின்னணியையும் அர்த்தங்களையும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் எழுத்து அமைந்துள்ளது. இந்த அணுகுமுறை வாசிப்பு அனுபவத்தை மேலும் சுவாரஸ்யமாக மாற்றுகிறது.

நாவலின் வாக்கிய அமைப்பு மிகவும் எளிமையானதாய் இருந்தாலும், அதில் ஒரு தனித்துவமான இலக்கிய அழகு இருக்கிறது. யார் இந்த புத்தகத்தை கையில் எடுத்தாலும், இடையில் நிறுத்தாமல் முழு வேகத்தில் படித்து முடிக்கத் தூண்டும் தன்மை இதில் உள்ளது. வாசிப்பு பழக்கத்தை மீண்டும் தொடங்க விரும்புபவர்களுக்கு இந்த நூல் ஒரு சிறந்த தேர்வாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.

இருப்பினும், நாவலின் முடிவு குறித்து எனக்குச் சிறிய ஏமாற்றம் இருந்தது. முழுக் கதையிலும் பல மர்மங்களும், எதிர்பார்ப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டு வருவதால், இறுதியில் ஒரு வலுவான திருப்பம் இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் முடிவு அதற்கேற்ற அளவிற்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை; சற்றே சாதாரணமாக முடிந்துவிடுகிறது என்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. எழுத்தாளர் இறுதிப் பகுதியில் இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.

அதனைத் தாண்டியும், ஆணாதிக்கத்தை ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் கேள்விக்குட்படுத்தும் விதமும், சமூக நம்பிக்கைகளை சவால் செய்யும் துணிவும் இந்த நாவலை தனித்துவப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக “கிடாத்தி” என்ற கதாபாத்திரம் வாசகர்களின் மனதில் நீண்ட நேரம் நிலைத்திருக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மொத்தத்தில், சிந்திக்க வைக்கும், உணர்ச்சிகளைத் தொட்டுச் செல்லும், மொழி மற்றும் எழுத்து அமைப்புக்காகவே வாசிக்க வேண்டிய ஒரு சிறந்த நாவல் இது.