பெத்தவன் – ஒரு நெருடலான வாசிப்பு அனுபவம்

சின்ன புத்தகமாக இருந்தாலும், ஆசிரியர் இமயம் தனது ஆழமான கதை சொல்லும் பாணியால் சாதிய அடக்குமுறையின் கொடூர முகத்தை இந்த நாவலில் தெளிவாகப் பதிவு செய்கிறார். அவரது எழுத்து எளிமையாக இருந்தாலும் தாக்கம் மிகுந்தது. கதையின் மாந்தர்கள் பேசும் தருணங்களில்தான் கதையின் உண்மையான ஓட்டம் நமக்குப் புரிகிறது. உரையாடல்கள் மூலம் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வுகளும், சமூகத்தின் அழுத்தங்களும் வெளிப்படுகின்றன.

குடும்ப உறவுகள், ஆணவக் கொலை, ஊராட்சி கட்டுப்பாடு, தற்கொலை போன்ற தீவிரமான கருப்பொருள்கள் முழுக்க முழுக்க கதையில் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. வாசிக்கும் போது மனதில் ஏதோ ஒரு நெருடல் நிலைத்தே இருக்கும். குறிப்பாக, மகளை பெற்ற தந்தை, “கீழ் சாதி” பையனை காதலிக்கிறாள் என்ற காரணத்திற்காக, ஊரார் பேச்சை ஏற்று, தனது சொந்த மகளை ஊர் மக்களோடு சேர்ந்து கொல்ல நினைப்பது மிகவும் வேதனையான தருணமாக இருக்கிறது.

ஊர் மக்கள் தங்களுக்குள் திட்டமிட்டு, ஒரு பெண்ணின் உயிரை தீர்மானிக்க முனைவது சமூகத்தின் கொடூரமான மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் கிளைமாக்ஸில் தந்தை மனம் மாறி, மகளை காப்பாற்றி, ஊரை விட்டு ஓடச் சொல்லி, தானோ தற்கொலை செய்து கொள்வது கதைக்கு ஒரு துயர நிறைவைக் கொடுக்கிறது. அந்த தருணத்தில் “இதில் யாருக்கு என்ன நன்மை?” என்ற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

ஒரு தந்தை ஏன் ஊர் பேச்சை கேட்க வேண்டும்? ஒரு குடும்ப விஷயத்தில் ஊர் மக்கள் எப்படி இவ்வளவு தலையிட முடியும்? தந்தையின் தற்கொலையால் பிரச்சனை தீர்ந்ததா? இல்லை இன்னொரு உயிர் வீணானதா? இவ்வாறான அடுக்கடுக்கான கேள்விகள் வாசகரின் மனதில் சுழல்கின்றன.

இந்த நாவல் சுலபமாகப் படித்து மறந்து விடக் கூடியது அல்ல. அது நம்மை சிந்திக்க வைக்கிறது, சில நேரங்களில் எரிச்சலூட்டுகிறது. கல்வியும் பொருளாதார முன்னேற்றமும் வந்தால் ஜாதி உணர்வு குறையும் என்ற நம்பிக்கையை நினைவூட்டுகிறது.

இத்தகைய கதைகள் மனதை கனமாக்கினாலும், சமூகத்தின் உண்மைகளை எதிர்கொள்ள வைக்கும் சக்தி கொண்டவை. “நல்ல ஊர், நல்ல அப்பா” என்ற ஆசை நம் உள்ளத்தில் இருந்தாலும், நிஜம் எவ்வளவு கடினமானது என்பதை இந்த நாவல் உணர்த்துகிறது.